پچپچه برابر اصل است

پیش از آن که خواسته باشم به سرنوشت علی سنتوری ها و انزوای آنها از صحنه موسیقی ایران بپردازم، و علت آن را در عدم امکان حضور سرمایه گذاران غیردولتی و مستقل در فضای امنیتی و آکنده از سانسور جمهوری اسلامی جستجو کنم، به گفتن خاطره ای بسنده می کنم.
کنسرت گروه آریان را برای اولین و آخرین بار در برلین دیدم، درست فردای زلزله جانسوز بم. بلیط های کنسرت آریان از قبل فروخته شده بود، و عده ای مردد بودند که با وقوع چنین اتفاق سهمگینی، چگونه می توانند شنونده برنامه موسیقی باشند. در همان سالن اجتماعات تالار موسیقیِ دانشگاه هنر برلین، به صورت خودجوش تعدادی تصمیم گرفتند مبالغی را جمع آوری کنند و توسط گروه آریان که فردا رهسپار بودند، روانه ایران کنند. من و یکی از دندانپزشکان شهر برلین ماموریت یافتیم که پیش از اجرای کنسرت، روی صحنه برویم و ضمن اعلام یک دقیقه سکوت به احترام کشته شدگان این حادثه، از مردم بخواهیم که پولهای خود را به  دو صندوقی که در میان جمعیت در حال گردش است واریز کنند. یک صندوق توسط عباس معروفی، و دیگری توسط مدیر "تلویزیون ایرانیان برلین" در میان جمعیت گردانده شد. اما قبل از ادامه این ماجرا شرح این نکته ضروری است که پیش از اجرای کنسرت، از مدیر گروه آریان درخواست کرده بودم که در صورت امکان، فرصت انجام مصاحبه را با اعضای گروه برایم فراهم کند، مدیر شرکت "ترانه شرقی"، به محض این که شنید این مصاحبه برای "رادیو فردا" و برنامه "نگاه تازه" است، مردد شد و گفت که باید از تهران استعلام کند، و پس از دقایقی گفت معذور است و اگر این برنامه مربوط به رادیو "بی بی سی"  بود، منعی نداشت.از خیر مصاحبه گذشتم. و حالا روی صحنه بودم به اتفاق دوست دندانپزشکم که برای ترجمه آلمانی حرفهای من به روی سن آمده بود. در همین اثنا متوجه شدم که ولوله ای در پشت صحنه برپاست و پچ پچ های آقای رجب پور به اتفاق سفارت چی های جمهوری اسلامی در برلین  در فاصله یک دقیقه سکوت، از اتاق مشرف به صحنه به گوش میرسد که "خبرنگار رادیو فردا روی سن چکار می کند، این شبِ ماست، و کسی نباید از صحنه ما استفاده کند، و چه کسی به او اجازه داده به روی صحنه برود؟"
طرح و ایده جمع آوری پول و کمک به زلزله زدگان با استقبال حاضران مواجه شد، و در انتهای برنامه پولها دقیق شمارش شد و از طرف گروه معتمدان شهر برلین و عباس معروفی به مدیر گروه شرکت ترانه شرقی سپرده شد، که حتا مدیر ترانه شرقی ترجیحا در بازگوییِ اسم عباس معروفی، در برابر حاضران در تالار موسیقی، به گفتن عباس معرفی!! بسنده کرد. جمعی از حاضران لبخند زنان می گفتند که این آقا کارش را خوب بلد است و خوب مواظب است که در کارنامه اعمالش، گناهی ثبت نشود.  کنسرت تمام شد و در حال خروج از تالار بودیم که پولها دوباره برگردانده شد و مدیر گروه آریان پچ پچ کنان گفت که از انجام این مهم معذور است و نمی تواند این پول را با خود به ایران ببرد. دو سه روز بعد، این پول توسط عباس معروفی و بوسیله یک صرافی در برلین، به کانون نویسندگان ایران و خانم سیمین بهبهانی فرستاده شد، و فیش ارسال پول هم از طریق تلویزیون ایرانیان به مردم برلین نشان داده شد.
حال که پس از سالها، عکس های مدیر شرکت ترانه شرقی را در سایت خبرگزاری ایسنا می بینم، مشخصه بارز پچ پچ کردن وی کاملا مشهود است.

آقای محسن رجب پور، مدیر پروژه همکاری کریس دی برگ و  گروه آریان  در مصاحبه با بی بی سی گفته است:" سال گذشته آقای احمدی، مدیر کل دفتر موسیقیِ وزارت ارشاد اعلام کرده که هیچ مشکلی برای این کنسرت وجود ندارد." در صورتیکه در خبر آمده است که "کریس دی برگ به ایران سفر کرده که امکانات اجرای برگزاری کنسرت مشترک با گروه آریان را بسنجد، اگر چه مقامهای ایرانی هنوز مجوز کتبی را دراختیار گروه آریان و کریس دی برگ نگذاشته اند."
در میان سطور سفید این خبر کاملا پیداست که دست اندرکاران و طراحان فرهنگی و هنری جمهوری اسلامی، چون دستور اجازه کنسرت کریس دی برگ را پچ پچ کرده اند، لزومی برای کتبی کردن اش نمی بینند. 

امیدوارم صدور مجوز برای اجرای کنسرت کریس دی برگ، و گروه پاپ ایرانی آریان، از سوی مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت نهم، راه را برای حضور چهره های درخشان موسیقیِ زیرزمینی ایران، و هنرمندان محبوب ایرانیان بگشاید و امکان حضور آنان و اجرای کنسرت در اماکن غیردولتی را برای آنان فراهم کند. حضور کریس دی برگ را در ایران به فال نیک می گیریم، چه با پچ پچ، چه بی پچ پچ.