بسته پستی ايرانی

اين دومين بار است که برای دريافت بسته پست سفارشی، آن هم از نوع هوايی اش، به اداره پست می روم، قبض را که می دهم به خودم نهيب می‌زنم که از خير سوغاتی و تعدادی عکس بگذر.  زشت‌ترين بسته های پستی متعلق به کشور گل و بلبل ماست، اين هم قسمتی از خجالت های ما در غربت است، هر کجا که برويم اندکی خجالت را جيره بندی کرده اند و برايمان می فرستند.  در هيچ کجای دنيا اين همه بی سليقگی  در طراحی و انتخاب جنس کارتن و لفاف های پستی به کار نبرده اند. نمی دانم با اين هزينه های پستی سرسام آور، مهم ترين و سهل الوصول ترين سرويسی که می تواند در خدمت مردم قرار گيرد را از جنبه استفاده همگانی خارج کرده اند با اين حال  فکری به حال شکل و شمايل و نوع سرويسی که قرار است در ازای دريافت پول به کاربر بدهند نکرده اند. زشتی از در و ديوار می بارد، وزيران پست و تلگراف و تلفن آن مملکت به جای اين که بدانند جعبه های پستی شان چه شکلی ست  و به اين بديهيات پرداخته باشند دنبال پيشرفته ترين تکنولوژی های فيلترينگ با هزينه های چند ميليونی برای سانسور اينترنتی و استراق سمع و تفتيش  بوده اند.  در هيچ کجای دنيا در صنعت پست  برای لفاف بندی بسته های پستی، از گونی استفاده نمی کنند. ولی اعاظم حکومتی وخادمان مردم، تکنولوژی اتمی و  پلوتونيوم 239 و مصرف آن را در بمب اتم خوب می شناسند. بمب اتم هم اين زشتی ها را نمی تواند نابود کند حتا اگر ماشه اين بمب را به روی خودمان بچکانيم.