هنگام نوشت های نوجوانی ام برای هنگامه ای که ديگر نيست!

اين باری که سر بر کشيد، که نه در خاطره، بلکه در امواج صدا.
از او خواستم تا همتی کند و اشعاری که سنتز شبانه های کودکی مان بود، و هر شب آنها را تا صبح روی کاغذ چکانده بودم
تا صبح که برای بردنش به خانه می آيد کاغذم خالی نباشد.
اين بار او با خط خوبش آنها را دوباره برايم نگاشته، تا همچنان در يادش جاری بمانم
ممنونم که در اين خاطره بازی همراهی ام نمود.

کهنه کرديم
سوگوارانه لحظه هامان را
در اين انزوای بی چرخش

قطره شديم
در اين انبوه بی تاب

ستاره شديم
در انتظار
تابش های بی تپش

ماندگاری را
در بی بند و باری
با بوسه ای به صورت يکديگر می چسپانيم
دزدانه در دلهامان
به شکوه اين ماندگاری
به شکوه می آييم

آذر هفتاد د دو/پيام