غايب الملکوت

باری صاحب و آمر ارض ملکوت
مرتبت اتصال و طريق مسکنت ملکوتيان را با رعايت مناسبات ملوکانه شان و به مقتضای مختصات زلف و خط و خال هر يک از ناقصان ساکن ملکوت و منزلت مقام محبت و طريق مودت شان جملگی را ملبس به خلعت اسماء نمودند.
و اين فقير از جهت قلّت حضور منبعث از قلّت بضاعت، ملقّب و متصّف به غايب الملکوت گرديدم
کماکان اين ناچيز خود را لايق اقدام بر اين معنی نمی داند که بی تکلّف در عبارت، و تصلّف در استعارت به حريم استطاعات سلطان ملکوت خزيده و به ذات اسماء ملکوتی شان از شايبه ی شک بنگرم .
بل نخست،مرا تقرير شعفی ست، که بدان صفت غائب، حادث و عارف گشته است و مرا گم گشته ی آفاق و انفس نموده است .
از آنجايی که اين سالک هنوز در سفر است و ماوايی در جرگه ی ملکوتيان و بشقابيان به علت ضيق وقت نيافته است، به خلوت، به تصقيل آينه ی دل به مصقلّه ی فکر و مسکنت در بلاد امريکن به بافيدن رويا مشغول است،رواديد مرئی اقامت صادر است ، ولی اذن دخول، به جهت سوء قصد به محل دخول و تير و ترکشی که دامان جملگی منتظران دخول رادر نورديد، به بعد موکول است تا همچنان روزگار منتظران به عسر و دشواری کشانيده شود.
به واسطه ی این اجبار، ترک دنيا نموديم و تبتّل و انزوا به کناری زديم، و به شدت ميل و اشتياق مان به فرهنگ، بساط پرده دری از بند و رسومات گسترديم، و در انظار آمديم تا راز دل، فاش گوييم و رقصان، از سماع دلتنگی ها گفته باشيم
در اين حين، جماعت بشقابيان را خوش آمده بود که: آری، نجوای فرهنگ حديث نفس ماست و ما تنها داعيه داران اتساع اين انوارِ در بلاد غربتيم
مجازی نيست احوال حقيقت ز هر کس نايد اسرار طريقت
حديث ها باز گفتيم و نگاريديم،بشقابيان بر خود باليده و کمی هم ذوق به خود ماليده که : انوار مشعشع مان به کل عالم ساطع است و هر روزه نفوس ساير بلاد نيز در خلوتشان، به دست افشانی و مستی در سماع ما مشغولند، و غوغای انالحق مان عالمگير است .
و مناسب احوالات خويش رندی پراکندند: که ما مرکز پرگاريم و سنجش سلائق به سنگ معيار ما عيار می شود و افاده هايی از اين قبيل، که معصيتی ست مرا حتی به روزگاری که کهولت و پيری به تعظيمم می آورد ، به پيشگاه شان حاضر شوم .
لذا عطای بشقابيان را به لقای ملکوتيان بخشيديم، ولی گوئی سلطان صاحب ارض ملکوت هم، شيطنت هايی جزيی و به غايت لامتناهی دارند، و هر از چندی، نگاريده های غايب الملکوت را در وبلاگ جابجا می کند و به تعبيری به شاکله ی وبلاگ سيخونک می زند .
باری در غور و تفحص در عالم غيبيم، و در آنی که مراتب کشف و شهود حادث می گردد، حضرت سلطان به قصد نشئه پرانی، بر جان و دل مستان آب افشانی می کنند.
و بی گاه مطالب را آرشيو می کنند و تنها جزء را نصب العين می کنند .
با خود می گويم معلمی به خط زدن مشق ها آمده است، خط می زند و می خواهد که باز بنويسی تا خط بزند، دلم برای همه ی معلم های دوران کودکی ام تنگ شده است