دی جی های سياسی !

امشب دوستانی به دنبال دستگاه اکو می گردند!، نيمه های شب بود ، که يکی از دی جی های فردا ، و يا يکی از امضا جمع کن های بيانيه کانون نويسندگان در تبعيد ، و يا به قول خودشان "هموند" به من زنگ زد و خواستار توضيح شفاهی من در مورد اسم "کاترپيلار " شد، که شأن نزول اين واژه چيست؟
هنوز جوابی نداده ، ايشان هشدارکی داد که: « من به امور حقوقی اشراف کامل دارم و مسايل تبليغاتی در حول و حوش اين قضيه ، و کاربرد کلمه ی "کاترپيلار"، جزايی دارد که نپرس؛ و شما وارد اين حيطه شده ايد»؛ به پر و پاچه ی پشم آلوی خودم خيره ماندم که بنده هيچ استعداد دلبری های اينگوته نداشته ام، اسم مستعار نداشته ام، پيام يزديان هستم ، و با مردمم، با صدا و تصوير رو در رو سخن گفته ام؛ کمی دچار تنگی خلقم، از اينکه حوری دختر بالغ همسايه پای کمياب ترين نارون روی زمين فردا فقه میخواند، و هيچ، از تبار آن عده ای که پاسی به سياست می دهند تا باجی به نان دهند، نبوده ام؛ محکم ايستاده ام، هنوز معتقدم که می شود در قرن بيست و يکم، در قلب اروپا گرسنه ماند.
باج نداده ام و باز هم محکم ايستاده ام،و فقط مبلغ يکصد و پنجاه يورو مقروضم؛
با خبر شدم که بهمن فرمان آرا، اويی که در جشنواره "نزديک دوردست" به من گفته بود که تا آخر همين ماه دست به کار " يک بوس کوچولو" خواهد شد، وقتی که به ايران رسيده گفته که:«ماداميكه پشت درهاي بسته، سرنوشت كار يك هنرمند مي تواند تعيين شود و نه در مقابل مردم، من ديگر در ايران فيلم نخواهم ساخت»، مردی که سی و پنج سال با هوشنگ گلشيری نشست و برخاست، و اينک خود شازده احتجابی ست که يکبار ديگر گلشيری بايد به پا خيزد تا روايتش را نقل کند، او نخواست که در اروپا فيلم بسازد و آبجو بخورد و به سياست آروغ بزند، هرچند که هنروندان ِ ( وند، پسوند باب روز است) فرنگی، او را اجنبی پنداشتند، بهمن فرمان آرا، ديگر فيلم نخواهد ساخت، تا زنده بگوری اش را به سوگ بنشيند، تا هياهوگران هموند ِ فردا ، از پشت منشور کانون نويسندگان، دموکراسی را هفت رنگ ببينند،
عجب صدايی دارد اين اکو؛
اکوی صدای دی جی های سياسی برلين و اقصی نقاط

التماس دعا!
در ضمن اتوبوس برای اياب و ذهاب آماده است! باور نداريد؟
اين هم فراخوانی با اتوبوس آماده تا محل خانه فرهنگ های جهان:
هيئت متوسلين به کانون نويسندگان در تبعيد ، مقيم برلين
شاخه فرهيختگان